بعضي وقتا... نه، بيشتر وقتا به خودم مي گم، واقعا گفتن اين حرفا چه فايده اي داره؟ اينكه هي هر روز و هر روز به خودت بگي

ادما ديگه عاشق نمي شن، ديگه ته ته چشاشون ستاره سو سو نمي زنه يا اشك جمع نمي شه؟

اينقد گفتيم و گفتيم كه شد يه قصه ي تكراري بي بو و بي خاصيت!

 و اين شد كه شد!!!!

 ابن روزا با خودت فكر كردي اخرين باري كه سرتو گرفتي بالا و ستاره ها رو تماشا كردي كي بود؟

من از اون اسمون ابي مي خوام من از اون شبهاي مهتابي مي خوام

نه نه نهههههههههه اين اسمونو دوست ندارم، اسمون بايد شبش سياه باشه (واي كه چه شكوهي داره سياهي مطلق، چشم سياه پر خمار، موي شبق، ابروي مشكي كمون، واي كه چه شكوهي داره اين سياه پر كلك!)

اره سياه سياه با خط خطي ستاره.انگاري يكي دور از غصه ها و تنگياي چشمو دل خلق اين عالم مشت مشت ستاره پاشيده تو دامن اسمون. يكي كه از تموم شدن و قحطي و فقر و خجالت و شرمندگي و بغض فرو خورده توگلو هيچ ترسي نداشته، يكي كه غصه به دلش راه نداشته، يكي كه گل لباش هميشه باز بوده با يه چال رو گونش!

*

اخ كه چه چالي رو گونش بود وقتي مي خنديد و من تو عالم بچگي ام مي تونستم قشنگيشو بفهمم و يواشكي يواشكي حسودي كنم!

اون چال هنوزم هست اما ديگه لبي نيست كه بخنده، فقط يه جفت چشم مونده با يه نگاه ساكت كه حالا ديگه خيلي وقته نمي خنده....

اه پس چي شد اين اس ام اس كوفتي؟

*

چه عالمي بود؟! دلم الاسكا مي خواد، دلم اون مزه ها رو مي خواد! مهم نيست دارم تكراري حرف مي زنم. خوب تكراريه كه تكراريه. حتي تكرار هم گاهي لذت داره نه ابتذال. همه چي همه چي مي تونه استثنا داشته باشه!

*

چه عالمي، چه عالمي.... هر چي كردم از نا مردياش چيزي دستگيرم نشد. كاش گوشه داشت مي شد برم يه گوشش ساكت كز كنم، اما تو دايره اسيرم. نقطه ي اول همون نقطه ي اخره. درست مثل همه چي رو باختن. اخ كه چه سخته اين همه چي رو باختن.

و من منتظر اس ام اسي هستم كه هيچ وقت نمي اد. ادمي كه هيچ وقت نمي اد، روزي كه هيچ وقت نمي اد. از همه بدتر روزگاري كه هيچ وقت نمي اد....

*

خاطره ها، خاطره ها، خاطره هاي در هم و بر هم روزاي رفته! روزايي كه پارك نزديك خونه قشنگ ترين و دور ترين پارك دنيا بود. اون وقتا اگه سر و تهشو تنهايي مي رفتيم حتما گم مي شديم!!! چه كوچيك بود اون دختر كوچولو!

حالا پارك بزرگه كوچيك شده و دختر كوچيكه بزرگ.ا اي كاش پارك بزرگه بزرگ مي موند و دختر كوچيكه كوچيك!

بي خيال منتظر اس ام اسه نباش ، نمي اد.

پست نگار: م. رحيمي

Mary.rahimi.84@gmail.com

كجايي اي انسان؟
عصاره ي عصيان،
چگونه مسخ شدي
با سكوت خو كردي؟
تو اي فريده ي هر افريده
بر تو چه رفت؟
كه از خداي خود
پروردگار بي همتا،
به لابه
مرگ مفاجات ارزو كردي؟

پست نگار: م. رحيمي
Mary.rahimi.84@gmail.com

مرد جلوی تلویزیون ایستاده بود و اخبار تماشا می کرد.

-بر اثر انفجار یک خودروی بمب گذاری شده در حوالی بغداد، چهل و شش نفر کشته و مجروح شدند. اکثر کشته شدگان زن و کودک هستند...

مرد زیر چشمی به زن که پشت سرش روی مبل نشسته بود، نگاه کرد. زن به سقف خیره شده بود. قیافه ی آرام و غمگینی داشت.

-شمار کودکان مبتلا به ایدز در آفریقای جنوبی نسبت به پارسال تا حدودی کنترل شده است. به گزارش یونیسف...

کنار زن یک میز عسلی قرار داشت که روی آن قاب عکس های متعدد چیده شده بود. در تمامی قاب ها عکس پسر خردسالی در حالت های مختلف دیده می شد.

مرد گفت:

-عجب دنیای مزخرفی! انگار همه دیوونه شده اند! من واقعا نمی فهمم خانواده ها به چه امیدی بچه دار می شن! آخه این بچه های معصوم جز زجر کشیدن توی این خراب شده چی عایدشون میشه؟ بچه ها همون جا توی بهشت پیش خدا جاشون امن تر و بهتره!

زن تکانی خورد. به طرف میز عسلی برگشت و به عکس ها نگاه کرد. یکی از عکس ها را برداشت. شیشه ی قاب را با گوشه ی پیراهنش پاک کرد.

-من که حاضر نیستم چنین حماقتی کنم و بچه دار بشم. این عین خودخواهیه که ...

-پژمان؟

-جانم؟

-ممکنه دیگه چیزی نگی؟

مرد کنترل تلویزیون را برداشت و کانال را عوض کرد. نگاه زن روی قاب عکسی که گوشه اش روبان سیاه زده بودند بی حرکت ماند.

مشاوره ی ازدواج

مشاور شروع کرد:" خوب، فکر می کنید رابطه ی شما به بن بست رسیده است؟"

زن آهی کشید و گفت:" اون همون مردی نیست که باهاش ازدواج کردم. اوایل خیلی رمانتیک بود. همیشه برایم گل می خرید. در ماشین رو برایم بازم می کرد. نوازشم می کرد". زن داشت خاطراتش را پاک می کرد:" اما حالا تمام وقتش رو با دوستانش به آبجو خوری و تماشای فوتبال می گذرونه. وقتی هم میاد خونه میشینه جلوی تلویزیون و انتظار داره مثل یه خدمتکار حاضر به خدمت کنارش وایسم. انگار من جزو اثاث خونه هستم. اصلا نمی فهمم چه اتفاقی افتاده!" زن ساکت شد و صورتش را با دستانش پوشاند.

مشاور بعد از سکوت کوتاهی پرسید:" تاحالا به شوهرتون گفتید چه احساسی دارید؟"

قرار

تلفن زنگ زد.

به آرامی گفت:" بله؟"

" ویکتوریا! منم. قرارمون نیمه شب کنار لنگرگاه."

" حتما میام عزیزم."

"نوشیدنی یادت نره!"

" یادم نمیره محبوبم. امشب می خواهم با تو باشم."

"نمی تونم بیشتر از این صبر کنم." تلفن از آن سوی خط قطع شد.

آهی کشید و سپس لبخند زد.

" یعنی کی می تونست باشه؟"

نویسنده: نیکول ودل

مترجم: بنفشه رافع banafsheh.rafe@gmail.com